Azize

Azize (Saint Maud 2019), inancın insan zihninde nasıl bir zehre dönüşebileceğini, yalnızlığın en çiğ haliyle yüzümüze çarpan bir hikaye anlatıyor. Filmin dumanlı ve rutubet kokan atmosferinde Azize izle seçeneğine yönelen bir seyirci, karşısında klasik bir içine cin girmiş kız senaryosu bulmayacak. Rose Glass, ilk yönetmenlik denemesinde türün ucuz numaralarına kaçmak yerine, karakterin iç dünyasındaki o tekinsiz boşluğu büyütmeyi tercih ediyor. Film, dini bir vecd halinin aslında nasıl bir akıl tutulmasıyla iç içe geçebileceğini, bedensel acının ruhsal arınma sanıldığı o ince çizgiyi ustalıkla deşiyor. Maud karakterinin üzerinden yansıyan o saf ama tehlikeli adanmışlık, modern dünyanın kıyısında köşesinde kalmış, görülmemiş ve duyulmamış insanların kendilerine nasıl hayali bir önem atfettiğini gösteriyor. Kendi içine hapsolmuş bir kadının, tanrısal bir görevle donatıldığına inanması, aslında bir kurtuluş değil, sonu gelmez bir düşüşün başlangıcıdır. Bu yapım, seyirciyi rahatlatmak için değil, tam aksine huzursuz etmek ve sorduğu sorularla zihni kurcalamak için tasarlanmış gibi duruyor.

Azize Konusu

Hikayenin merkezinde, geçmişinde yaşadığı ve ağır bir travmaya dönüştüğü sezilen bir olay sonrası hemşirelik mesleğini bırakan Maud yer alıyor. Kendini fanatik bir dindarlığa adamış olan bu genç kadın, özel bakım hemşiresi olarak son günlerini yaşayan eski bir dansçı olan Amanda ile ilgilenmeye başlar. Amanda, Maud için sadece bir hasta değil, aynı zamanda kurtarılması gereken yozlaşmış bir ruh temsilidir. Maud, Amanda’nın gösterişli, seküler ve haz odaklı hayatını gördükçe, ona tanrıyı tanıtma ve ruhunu ebedi azaptan kurtarma arzusunu saplantı haline getirir. İki kadın arasındaki ilişki, ilk başlarda bir hasta-bakıcı dinamiği gibi görünse de, Maud’un zihnindeki hezeyanlar arttıkça bu durum tehlikeli bir psikolojik savaşa dönüşür. Amanda, Maud’un bu dindar tavırlarını başlangıçta bir eğlence veya geçici bir teselli olarak görse de, Maud için bu hayat memat meselesidir. Kendi dairesinin darlığında, derme çatma sunakların başında diz çöken Maud, Amanda’nın evindeki her köşeyi bir günah yuvası olarak görmeye başlar. Karakterin kendi iç sesleriyle olan diyaloğu, aslında ne kadar yalnız ve çaresiz olduğunu gösterirken, yan karakterlerin hikayeye dahil oluşu bu trajediyi derinleştirir. Maud’un geçmişinden gelen gölgeler, onun kutsallık iddiasını her adımda sorgulatırken, izleyiciyi bu genç kadının gerçekten tanrıyla mı konuştuğu yoksa sadece derin bir psikozun pençesinde mi olduğu ikilemiyle baş başa bırakır.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Film, 6.6 gibi ortalama bir IMDb puanına sahip olsa da, bu puanın aslında genel izleyici kitlesinin beklentisinden kaynaklandığını söylemek mümkün. Çünkü Rose Glass, bir korku filmi yönetmeninden ziyade bir karakter analisti gibi davranıyor. Başroldeki Morfydd Clark, performansıyla kelimenin tam anlamıyla tüyleri diken diken ediyor; bir an çok masum bir kız çocuğu, bir sonraki an ise gözlerinden ateş saçan bir fanatiğe dönüşebiliyor. Karşısında ise Jennifer Ehle gibi tecrübeli bir ismin olması, iki farklı dünyanın çatışmasını çok daha inandırıcı kılıyor. Lily Frazer ve Lily Knight gibi isimlerin eşlik ettiği kadro, filmin o klostrofobik yapısını besleyen unsurlar arasında. Yönetmen, kamerayı Maud’un yüzüne o kadar yakın tutuyor ki, onun hissettiği o fiziksel acıyı ve sözde ruhsal hazzı biz de duyumsuyoruz. Müzikler ve ses tasarımı, bir korku filminde olması gereken o aniden patlayan seslerden uzak, daha çok derinden gelen bir uğultu gibi sinir bozucu. Ancak filmin en büyük eleştiri noktası, bazı sekanslarda temposunun aşırı düşmesi ve finaline kadar olan süreci bazen gereksiz bir durağanlıkla işlemesi olabilir. Yine de final sahnesinin o çarpıcı ve sarsıcı etkisi, tüm o yavaşlığı unutturacak kadar güçlü. Eğer bir filmden beklentiniz her köşeden bir canavarın fırlamasıysa, hayal kırıklığına uğrarsınız. Ama beklediğiniz şey zihinsel bir çöküşün estetik ve sert bir anlatımıysa, bu yapım beklentinizi karşılıyor. Klişe korku filmlerinin o yapay dünyasından sıkılanlar için bu eser, sert bir tokat niteliğinde.

Azize Filmini Kimler İzlemeli?

Bu yapım, özellikle inanç ve delilik arasındaki o ince, geçirgen çizgiyi merak edenler için kaçırılmaması gereken bir deneyim sunuyor. Psikolojik gerilimden hoşlanan, karakterin derinliklerine inen ve uzun planlardan sıkılmayan izleyiciler bu filmden büyük keyif alacaktır. Eğer A24 yapımı filmlerin o kendine has, ağır ve sembolizm yüklü anlatım tarzını seviyorsanız, Maud’un dünyası size tanıdık gelecektir. Sosyal izolasyonun, bastırılmış cinselliğin ve travmaların din maskesi altında nasıl patlamalara yol açabileceğini görmek isteyen sosyoloji ve psikoloji meraklıları da listesine eklemeli. Öte yandan, sadece kafa dağıtmak, eğlenmek veya klasik türde bir korku seansı yaşamak isteyenler bu yapımdan uzak durmalı. Filmin yarattığı o ağır melankoli ve rahatsız edici atmosfer, herkese göre değil. Dini sembollerin çarpıtılmış hallerinden veya teolojik sorgulamalardan rahatsız olan bir bünyeniz varsa, Maud’un sanrıları size ağır gelebilir. Azize, sabırlı seyirciyi sonunda büyük bir şokla ödüllendiren, ancak bu yolda onu hırpalamaktan da çekinmeyen bir film.