Eragon

Eragon. Koca bir fantastik evreni tek bir filmle anlatmaya kalkmak ne kadar büyük bir cüretkarlık, değil mi? Ya da belki de kârlı bir serinin ilk adımı olur diye düşünmek? İki saatinizi Eragon izlemeye ayırmayı düşünüyorsanız, öncelikle şunu netleştirelim: Bu film, vaat ettikleriyle değil, aksine ne kadarını yerine getiremediğiyle konuşulması gereken bir deneme.

Filmin kökleri, yoksul bir çiftçinin yeğeni olan Eragon’un, ormanda parlak, mavi bir taş bulmasıyla atılıyor. Bu, sıradan bir keşif değil; kısa süre sonra taş çatlar ve içinden bir ejderha yavrusu çıkar. Bu olay, genç Eragon’un hayatını kökten değiştirir. Kendi halinde yaşayan bir gençken, kadim bir mirasın ve yok olmaya yüz tutmuş bir ejderha binicisi geleneğinin son temsilcilerinden biri haline gelir. Şimdi, acımasız Kral Galbatorix’in ve karanlık güçlerinin hedefindedir. Eragon, ejderhası Saphira ile birlikte, bu yeni dünyanın tehlikeleriyle yüzleşmek, güçlerini keşfetmek ve belki de tüm bir diyarın kaderini değiştirmek zorundadır. Peki, genç bir çocuğun omzuna yüklenen bu devasa sorumluluk, onu ne tür bir çıkmaza sürükleyecek? İşte asıl mesele burada başlıyor.

Peki, bu yapım beklentileri karşılıyor mu? Editörün yorumuyla konuşmak gerekirse, maalesef hayır. Bir serinin ilk filmi olma yükünü taşırken, aslında en temel görevi olan “dünyayı kurma” işinde bile ciddi tökezlemeler yaşanıyor. Hızlı ve yüzeysel anlatım, karakterlerin derinlik kazanmasına izin vermiyor. Eragon’un gençlikten kahramanlığa geçişi, izleyiciye tam olarak hissettirilemiyor. Filmin ritmi, çoğu sahnede aksıyor, kimi yerlerde duraklama yaşanırken, kritik noktalarda ise aceleci bir tavır sergileniyor. Stefen Fangmeier‘in yönetmen koltuğundaki ilk uzun metraj deneyimi olması, bu sorunların temelinde yatıyor olabilir.

Oyunculuklara baktığımızda, Ed Speleers‘ın genç Eragon olarak elinden geleni yaptığını söylemek mümkün. Ancak senaryo, ona karakterine tutunacak çok fazla alan bırakmamış. Filmin en büyük gücü ise tartışmasız Jeremy Irons ve Robert Carlyle gibi usta isimlerin varlığı. Irons, brom’un bilge ve yorgun karakterini canlandırırken, ekranı dolduruyor. Carlyle ise Durza rolünde, kısıtlı ekran süresine rağmen kötü karakterin hakkını veriyor. Sienna Guillory ve John Malkovich gibi güçlü isimler bile, yetersiz senaryo ve kurgunun kurbanı oluyor, potansiyellerinin altında kalıyorlar.

Görsel efektler, özellikle ejderha Saphira’nın tasarımı ve animasyonu, yapıldığı döneme göre fena sayılmaz. Ancak bu dağınık hikaye anlatımını kurtarmaya yetmiyor. IMDb puanı olan 5.1, aslında filmin genel bir ortalama yakalayamadığının, büyük oranda beklentileri karşılayamadığının net bir göstergesi. Fantastik bir epik olmayı hedeflemiş, ancak vasatın ötesine geçememiş bir yapım. Yüksek bütçeli bir Hollywood fantezisinin, materyale sadakat ve sağlam bir senaryo olmadan nasıl hantal kalabileceğinin canlı bir örneği.

Peki, bu yapımı kimler izlemeli?

• Büyük bütçeli fantastik filmlere yeni başlamış, beklentisi çok yüksek olmayan genç seyirciler.
• Ejderhalara olan tutkusu, filmin diğer tüm eksiklerini görmezden gelmelerine yetecek kadar güçlü olanlar.
• 2000’li yılların ortasındaki fantastik sinemanın gelişimini merak edenler ve bu türün “başarısız denemeleri”ne göz atmak isteyenler.
• Jeremy Irons‘ın en azından çabaladığını görmek isteyen aktör hayranları.
• Bir kitabı okuduktan sonra, uyarlamasının ne kadar kötü olabileceğine dair “kanıt” arayan okurlar.

Sonuç olarak, Eragon, potansiyelini heba etmiş, yüzeysel bir deneme. Kötü değil ama iyi de değil. Zamanına çok değer verenler için öncelikli bir tercih olmaktan uzak.