Hitman: Ajan 47

Hitman: Ajan 47 (orijinal adıyla Hitman: Agent 47), video oyunlarının sinema uyarlamaları kervanında kendine yer bulan, beklentileri genelde hüsranla sonuçlanan bu türün son örneklerinden biri. Eğer sağlam bir aksiyon dozu için Hitman: Ajan 47 izle seçeneğini düşünüyorsanız, neyle karşılaşacağınızı bilmekte fayda var. Bu film, bir ölüm makinesinin iç dünyasına inmekten ziyade, daha çok patlamalar, dövüşler ve abartılı kovalamacalar peşinde koşuyor. Karakter odaklı derinlik arayanlar için hayal kırıklığı yaratabilirken, beynini bir kenara bırakıp saf aksiyon tüketicisi olmak isteyenler için belki de tam isabet. Ancak bu “belki”nin altını çizmek gerekir, zira film, sunmaya çalıştığı şovu dahi tam anlamıyla tatmin edici kılmakta zorlanıyor.

Hitman: Ajan 47 Konusu

Film, ensesindeki barkod dövmesiyle tanınan, genetik mühendislik ürünü, kusursuz bir suikastçı olan Ajan 47’nin hikayesini merkeze alıyor. Onlarca yıllık bir araştırmanın sonucu olarak yaratılan, eşsiz bir güç, hız ve zekaya sahip bu ölüm makinesi, kendisinin de kökeni olan klonlama programını yeniden başlatmaya çalışan tehlikeli bir mega şirkete karşı mücadele etmek zorunda kalıyor. Bu gizemli şirketin amacı, Ajan 47’nin formülünü çözerek kendi suikastçı ordusunu kurmak. Ajan 47’nin yolu, geçmişiyle ilgili ipuçlarını barındıran ve düşmanlarının gerçek niyetini bilen Katia van Dees adında genç bir kadınla kesişiyor. Katia, babasını bulma arayışında olan, kendi içinde de gizemli yetenekler barındıran bir karakter. İkilinin kaderi, bu acımasız klonlama programının arkasındaki sırrı ortaya çıkarmak ve insanüstü güçlere sahip suikastçıların dünyasında hayatta kalmak üzere iç içe geçiyor. Film, Ajan 47’nin kendi kökenlerini keşfetme yolculuğunu ve bu keşfin getirdiği epik çatışmaları aksiyon dolu bir kurguyla ele alıyor.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Açık konuşmak gerekirse, Hitman: Ajan 47 beklentileri karşılama konusunda sınıfta kalıyor. Yönetmen Aleksander Bach‘ın ilk uzun metrajlı işi olması, filmin bazı acemiliklerini açıklasa da, ortaya çıkan ürün maalesef vasatın üzerine çıkamıyor. Bach, stili görsel olarak cilalı tutmaya çalışsa da, hikaye anlatımı ve karakter derinliği konusunda yeterince mesafe kat edemiyor. Filmin aksiyon sekansları çoğu zaman koreografiden yoksun ve yaratıcılıktan uzak. Patlamalar ve kurşun yağmurları bol olsa da, gerçek bir gerilim veya sürükleyicilik hissiyatı yaratmakta zorlanıyor.

Oyunculuklara gelince, Ajan 47 rolünde Rupert Friend‘in performansı, karaktere bürünme çabasını gösterse de, oyunun o ikonik soğukluğunu ve karizmasını tam anlamıyla yansıtamıyor. Mimiksiz ve duygusuz bir suikastçı olmak bir şeydir, donuk ve karaktersiz olmak başka bir şey. Friend, ne yazık ki ikincisine daha yakın duruyor. Zachary Quinto ise ana kötü karakter rolünde elinden geleni yapıyor ancak ona verilen materyal o kadar tek boyutlu ki, yetenekli bir oyuncunun bile parlamasına izin vermiyor. Hannah Ware, Katia karakteriyle hikayeye bir nebze duygusal derinlik katmaya çalışsa da, onun da karakteri klişelerin ötesine geçemiyor. Emilio Rivera ve Rolf Kanies gibi yan rollerdeki isimler ise hikayeye çok az katkıda bulunuyorlar, genellikle varlıkları sadece bir sonraki aksiyon sekansına zemin hazırlamaktan ibaret.

Filmin 5.9’luk IMDb puanı, türünün diğer aksiyon filmleriyle kıyaslandığında oldukça düşük. Bu puan, aslında filmin geneline dair iyi bir özet sunuyor. Genellikle sağlam bir aksiyon filmi 6.5 ve üzeri puanları rahatlıkla görürken, 5.9, hikaye anlatımındaki zayıflığı, karakter gelişimindeki eksiklikleri ve aksiyon sahnelerindeki yaratıcılık yoksunluğunu açıkça işaret ediyor. Film, ne casus gerilimi olmayı başarıyor ne de üst düzey bir dövüş sanatı şöleni sunuyor. Daha çok, klişelerle dolu, tahmin edilebilir ve izleyiciyi pek de umursamayan bir yapım olarak öne çıkıyor. İlk yarım saat içinde filmin nereye gideceğini tahmin etmek, türün meraklıları için pek zor olmayacaktır. Bu da sürpriz faktörünü tamamen ortadan kaldırıyor ve izleyiciyi bir süre sonra yoruyor.

Bu Yapımı Kimler İzlemeli?

Eğer beklentiniz sadece gürültülü patlamalar, sürekli bir kovalamaca ve çok da üzerinde düşünmenize gerek kalmayacak basit bir “iyi-kötü” çatışması ise, Hitman: Ajan 47 belki size kısa süreli bir meşguliyet sunabilir. Video oyunlarından uyarlanmış filmlerin, orijinal materyalin ruhunu yakalayamama geleneğine alışkın, bu durumu dert etmeyen izleyiciler bu filme bir şans verebilir. Özellikle 2000’li yılların başındaki klişe aksiyon filmlerine nostalji duyanlar, bol kurşunlu sahnelerden ve mantık hatalarına göz yummaya hazır olanlar için bir seçenek olabilir. Ancak, karakter derinliği, özgün senaryo veya gerçekten etkileyici dövüş koreografileri arayanlar için bu film ciddi bir hayal kırıklığı yaratacaktır. Eğer sağlam bir casusluk hikayesi ya da akıllıca yazılmış bir gerilim peşindeyseniz, listenizde bu filmin çok daha altında öncelikli seçenekler olduğundan emin olabilirsiniz.