Pizza Movie

Pizza Movie ile ilgili ortada çok basit bir soru var: Bir pizza siparişi için merdiven inmek ne kadar ters gidebilir? Orijinal adıyla da Pizza Movie olarak bilinen bu yapım, öğrenci evi komedisi dendiğinde akla gelen o ucuz alt metinleri bir kenara itip, olayı absürt bir hayatta kalma mücadelesine çeviriyor. Kimsenin tahammül sınırını zorlamayan, felsefi mesajlar verme kaygısı gütmeyen ama vadettiği saçmalığı sonuna kadar teslim eden bir iş var karşımızda. Çoğu zaman film ararken harcanan vakit, filmin kendisinden daha uzun sürer ve kararsızlık yorucudur. Elbette boş vaktinizi değerlendirmek için ekrana geçip Pizza Movie izle kararını vermeden önce, bu kaosun tam olarak ne tür bir mizah barındırdığını tartmanız gerekiyor. Komedi türündeki bu film, sinema tarihini yeniden yazmaya çalışmıyor; aksine, son derece tanıdık bir bunalımı alıp halüsinatif bir kabusa bulayarak önünüze atıyor. Derdi sizi düşündürmek değil, tamamen anlık bir refleksle ekran başında geçirdiğiniz o süreyi hak etmek. Ne eksik ne fazla. Boş diyaloglarla şişirilmiş, sadece süre dolsun diye eklenmiş sahnelerden arındırılmış, doğrudan amaca hizmet eden bir kurgu ile karşı karşıyayız. Beklentiyi doğru ayarladığınızda, vadettiği şeyi tam anlamıyla aldığınızı görüyorsunuz.

Pizza Movie Konusu

Kafaları dumanlı, motivasyonları yerlerde sürünen ve hayatlarındaki en büyük aksiyon pizzacının kapıya gelmesi olan iki üniversite öğrencisi düşünün. Olayların başlangıç noktası son derece sıradan: Açlık ve o açlığı gidermek için atılması gereken birkaç basit adım. Normal şartlarda bu ikilinin yapması gereken tek şey, parayı denkleştirip dış kapıya yönelmekten ibaret. Ancak işin içine kaynağı belirsiz, son derece deneysel ve gerçekliği pamuk ipliğine bağlayan o haplar girdiğinde, sıradan bir yurt koridoru ölümcül engellerle dolu, mantık dışı bir labirente dönüşüyor. Teslim edilen o pizzaya ulaşmak için inilmesi gereken sadece iki kat merdiven var. Fakat kahramanlarımızın algıları öylesine çarpık bir noktaya evriliyor ki, o merdiven boşluğu artık aşılması gereken boyutlararası bir engele, her bir basamak ise kendi içinde kan terleten bir psikolojik teste dönüşüyor. Duvarların şekil değiştirdiği, zaman algısının tamamen koptuğu bu dar alanda, basit bir teslimat görevi tam bir paranoya fırtınasına dönüşüyor. Dışarıda sabrı yavaş yavaş tükenen kurye, içeride ise sadece açlıkla değil, zihinlerinin en karanlık köşelerinden fırlayan ucube sanrılarla savaşan iki çaresiz genç var. Çatışma, mantığın tamamen devreden çıkıp hayatta kalma güdüsünün komik bir acizlikle harmanlandığı o ilk halüsinasyon saniyesinde patlak veriyor. Hedef belli, mesafe kısa ama yolculuğun ucu tamamen karanlık. Kapının ardındaki o sıcak kutuya ulaşabilecekler mi, yoksa kendi yarattıkları o illüzyonun içinde sonsuza dek kayıp mı olacaklar?

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Dürüst olalım, elinizde 7.7 gibi oldukça cömert bir IMDb puanı varsa, izleyici ister istemez ekranda kusursuz işleyen bir çark arıyor. Nick Kocher ve Brian McElhaney ikilisi, yönetmen koltuğunda bu yüksek puanın getirdiği ağır beklenti yükünü umursamadan, tamamen anlık reaksiyonlara odaklanmışlar. Filmin ritmi, karakterlerin kanına karışan o kimyasalın etkisiyle orantılı bir şekilde bir hızlanıp bir yavaşlıyor. Bu bilinçli dengesizlik ilk etapta hikayeye dinamizm katsa da, bazı geçiş sahnelerinde gerçekten yorucu bir hal alıyor. Özellikle ikinci yarıya doğru ısrarla tekrara düşen görsel espriler ve bazı gereksiz abartılar, filmin kendi yarattığı o yüksek ivmeyi bir miktar baltalıyor. Her şeyin çığırından çıktığı anlarda tempo biraz daha iyi yönetilebilirdi. Ancak tam bu noktada oyuncu performansları devreye giriyor. Daniel Radcliffe, Gaten Matarazzo ve Lulu Wilson üçlüsünün perdedeki frekansı o kadar organik ki, senaryonun zayıfladığı boşlukları anında dolduruyorlar. Karakterlerin kendi aralarındaki saçma sapan, mantıktan tamamen kopuk diyalogları yapmacıklıktan uzak, doğrudan sokak ağzıyla ve inanılmaz gerçekçi bir tonla işlenmiş. Komedinin çalışmasını sağlayan ana unsur da tam olarak bu ciddiyetsiz ciddiyet. İzleyiciyi o daracık koridordaki panik havasına sokmayı ve oradan çıkış ararken atılan absürt çığlıklara inandırmayı başarıyorlar. Filmin IMDb tablosundaki o iddialı skorunu haklı çıkaran şey, sanatsal bir devrim yapması değil; vadettiği saf kaosu izleyiciye gram tahammül testi yaşatmadan, tam da olması gerektiği gibi maskaralık sınırlarında başarıyla yansıtması. Eksileri yok mu? Fazlasıyla var. Kimi yan karakterlerin motivasyonu havada kalıyor, bazı esprilerin zamanlaması fazlasıyla çiğ. Yine de toplam süreye baktığınızda, vaadini yerine getiren, cıvıtmadan güldüren ve en önemlisi vaktinize saygı duyan bir iş ortaya koyuyorlar.

Bu Yapımı Kimler İzlemeli?

Ekranda gördüğü her detayın altında derin felsefi anlamlar arayanlar, kusursuz ve mantık çerçevesine oturtulmuş ciddi senaryolara takıntılı olanlar bu kapıdan içeri hiç girmesin. Bu film, tamamen absürt durum komedilerinden beslenen, gerçeklik algısının bilinçli olarak büküldüğü ve mantığın devre dışı bırakıldığı yapımlara toleransı olan seyirciler için tasarlandı. Dar alan gerilimini komediyle harmanlayan, karakterlerin çaresizliği üzerinden mizah üreten işleri seviyorsanız doğrudan hedef kitle içindesiniz. Mantık hatalarını bir kenara bırakıp sadece anın getirdiği absürtlükle eğlenmeyi bilen, bir filmi ciddiye almak yerine onunla dalga geçerek kafa dağıtmak isteyenler için kesinlikle doğru tercih. Arkadaş gruplarıyla toplanılıp, sıfır beklentiyle açıldığında tam verim alınacak, gürültülü ve kaotik bir yapım arıyorsanız hiç düşünmeden şans verin. Ancak biraz kafa dinleyeyim, sakin bir şeyler izleyeyim modundaysanız, bu gürültülü panik atağı size sadece baş ağrısı yapacaktır. Doğru kitle için harika bir deşarj yöntemi, yanlış kitle içinse katlanılması güç bir saçmalık silsilesi.