Rocky Aur Rani Kii Prem Kahaani

Rocky Aur Rani Kii Prem Kahaani, zıt kutupların birbirini çekmesi gibi fazlasıyla aşınmış bir klişeyi alıp, Hindistan’ın en şatafatlı, en kalabalık ve gürültülü vitrinine fırlatıyor. Kültürel farklılıkların basit bir espri malzemesinden öteye geçerek aile içi iktidar savaşlarına dönüştüğü bu anlatı, izleyiciyi ilk saniyeden itibaren durmak bilmeyen bir renk cümbüşüyle sınıyor. Yönetmenin o bildik, lüksün ekrandan taştığı ve karakterlerin duygularını sürekli yüksek perdeden yaşadığı evreninde, minimalist bir mantık aramak baştan kaybedilmiş bir savaştır. Eğer Hint sinemasının sunduğu bu aşırı şekerli ve müzikal melodramlara bağışıklığınız yoksa, Rocky Aur Rani Kii Prem Kahaani (2023) izle eylemine geçmeden önce kendi sinemasal sabır eşiğinizi iyi tartmanız gerekiyor. İki buçuk saatlik bir kültürel çarpışma testi sunan film, entelektüel kibrini bir savunma mekanizması gibi kullanan bir gazeteci ile dünyayı protein tozları ve lüks otomobillerden ibaret sanan gösteriş budalası bir zengin çocuğunun birlikteliğini merkeze alıyor. Seyirciyi bir an bile kendi haline bırakmayan, sürekli tartışan, ağlayan ve dans eden bir karakter yığınının ortasına çekiliyoruz.

Rocky Aur Rani Kii Prem Kahaani Konusu

Zengin, gürültücü, kaslı ve varoluşunu marka kıyafetlerle tanımlayan Pencaplı bir mirasçı düşünün. Karşısında ise Bengal kökenli, entelektüel, her kelimesiyle karşısındakini ezen ve doğrularından asla taviz vermeyen bağımsız bir gazeteci duruyor. Bu iki uyumsuz profilin yolu kesiştiğinde, fiziksel çekim hızla alevleniyor ancak asıl kıyamet, o kutsal ve dokunulmaz Hint aile yapıları işin içine girdiğinde patlak veriyor. Kendi kapalı kutularında yaşayan, geleneklerine ve önyargılarına ölümüne bağlı iki farklı aile modeli yüz yüze geldiğinde, çiftimiz radikal ve oldukça riskli bir karara imza atıyor. Evlilik kararını iki tarafa da onaylatmak için son çare olarak üç ay boyunca birbirlerinin evlerinde yaşamaya karar veriyorlar. Bu hamle, potansiyel kayınvalidelerin, huysuz aile büyüklerinin ve yargılayıcı bakışların tam kalbine, adeta bir cephe hattına dalmak anlamına geliyor. İki farklı kültürün güç savaşına dönen lüks malikanelerde sinirler geriliyor, tahammül sınırları parçalanıyor. Kim kendi katı doğrularından esneyecek? Yeni neslin bireysel arzuları mı kazanacak, yoksa bin yıllık kültürel dayatmalar mı ağır basacak? Bu üç aylık sosyal deney, iki genci birbirine mi kenetleyecek, yoksa o çok güvendikleri bağı ilk büyük krizde paramparça mı edecek? Tüm düğümler, alev alan ev içi politikaların ardında çözülmeyi bekliyor.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Hint sinemasının ticari formüllerini seri üretime bağlayan ve kitleleri nasıl manipüle edeceğini çok iyi bilen yönetmen Karan Johar, kamerasını yine en iyi bildiği yere, görkemin ve abartının tam merkezine kuruyor. Film, 6.5 gibi ortalama ancak bir sinema klasiği olmaktan tamamen uzak bir IMDb puanına sahip. Bu puan aslında dürüst bir gösterge; yapım ne vadediyorsa onu veriyor, derinlikli bir sinema beklemediğiniz sürece seyircisini kandırmıyor. Ranveer Singh, canlandırdığı karakterin o karikatürize edilmiş, hiperaktif ve sınır tanımayan enerjisini perdede tutmayı başarırken, bu absürt oyunculuk stili filmin tonuyla tuhaf bir şekilde örtüşüyor. Alia Bhatt ise zekasıyla etrafını şekillendiren, kendi ayakları üzerinde duran güçlü kadın figürünün altını başarıyla doldurarak partnerinin o dağınık ve yorucu enerjisini dengeliyor. İkilinin arasındaki dinamik kimya, senaryonun tıkandığı anları ve sarkan melodram kısımlarını toparlayan yegane güç haline geliyor. Kadrodaki usta aktör Dharmendra ise varlığıyla hikayeye nostaljik bir saygınlık katıyor. Ancak iş senaryonun yapı taşlarına geldiğinde ciddi çatlaklar başlıyor. Yazarlar Shashank Khaitan, Ishita Moitra ve Sumit Roy, kültürel çatışmaları işlerken çoğu zaman kolaya kaçıp ucuz klişelere sığınıyor. Alt metinde verilmek istenen ataerkil yapı eleştirisi, toksik erkeklik ve sınıf çatışması gibi son derece ağır konular, araya giren uzun müzikal sekanslar, abartılı kostümler ve yersiz ağlama krizleriyle eriyip etkisini kaybediyor. İkinci yarıda tempo belirgin bir şekilde çakılıyor, mizahın dozu katlanılmaz bir seviyeye ulaşıyor. Kısacası, zıtlıkların uyumu fikri dinamik başlasa da, final bloklarına doğru yapım o formülize edilmiş ağdalı Hint melodramına tam anlamıyla teslim oluyor. Mantık hatalarını ve karikatür gibi yazılmış yan karakterleri görmezden gelebilirseniz ritmik bir oyalama aracı; ancak sinemasal bir tatmin arıyorsanız sabrınızı zorlayan bir tablo ortaya çıkıyor.

Bu Yapımı Kimler İzlemeli?

Bollywood’un o sınırları zorlayan dünyasına mesafeli duran, karakterlerin içsel yolculuğuna odaklanan sakin bir sinema arayan ve perdede sessiz, felsefi diyaloglara ihtiyaç duyan seyirciler bu yapımdan kesinlikle uzak durmalı. Mantık çerçevesinden çıkmayı sevmeyen gerçekçi izleyiciler için bu film sadece devasa bir zaman kaybı olacaktır. Ancak ağır sanat filmlerinin kasvetinden yorulmuş, zihnini rölantiye alıp renklerin, ritmik müziklerin ve abartılı aile içi iktidar oyunlarının içine dalmak isteyen spesifik bir Hint sineması tüketicisi için kusursuz bir terapi seansı sunuyor. Karan Johar yönetmenliğinin dinamiklerine aşina olanlar, kültür çatışmalarından beslenen durum komedilerine kolayca gülenler ve Ranveer Singh‘in o deli dolu enerjisini yorucu bulmak yerine kafa dağıtıcı bulanlar ekran başından istediklerini alarak ayrılacaktır. Gerçek dertlerden tamamen soyutlanıp, malikanelerde yaşanan vizyonsuz aile kavgalarını bir panayır izler gibi tüketmek modundaysanız, doğru adrestesiniz. Bu yapım sinema sanatına yeni bir soluk getirmek için değil; gerçekçilik aramayan, saf, gürültülü ve kolay tüketilebilir bir ticari paket arayanlar için tasarlanmış.