Sıkıysa Yakala

“Sıkıysa Yakala” süzülürken, o caz altyapısıyla harmanlanmış, zarif ama bir o kadar da tekinsiz animasyonlar, bizi anında bir av-avcı kovalamacasının labirentine davet eder. Kimin eli kimin cebinde olduğunu sorgulatan bu perde, genç bir ruhun kayboluşunu mu, yoksa kurnaz bir dehanın yükselişini mi müjdeliyor, anlamak güç. Kesin olan bir şey var; bu hikaye, sıradan bir hayatın sınırlarını aşıp, kimliklerin ve yalanların dans ettiği bir sahneye sürüklüyor izleyiciyi. Eğer derinlik arayışındaysanız, “Sıkıysa Yakala izle” demek, kendinize yapacağınız ilginç bir davet olabilir. Genç Frank Abagnale Jr.‘ın hikayesi, sahte çeklerin mürekkebi gibi sinsice akıp giderken, perde gerisinde kalanın ne olduğunu merak etmemek elde değil.

Sıkıysa Yakala Konusu

Herkesin kendi tiyatrosunda bir rol kestiği bu dünyada, Sıkıysa Yakala filmi, bize 1960’ların o pırıltılı ama aynı zamanda çürük Amerikan rüyasının karanlık bir köşesinden sesleniyor. Genç Frank Abagnale Jr.‘ın hayatı, ailesinin dağılmasıyla alt üst olur ve o, bu yıkımın ardından kendi gerçekliğini yaratma peşine düşer. Doktor, avukat, hatta havayolu pilot yardımcısı… Tüm bu maskelerin ardında, aslında çocuk denecek yaştaki bir dolandırıcı yatar. Sahte çekler ve sürekli değişen kimliklerle dolu bir yaşam. Filmin asıl gerilimi, Frank‘in peşine düşen FBI ajanı Carl Hanratty ile arasındaki o kedi-fare oyununda gizli. Carl, sadece bir suçluyu değil, aynı zamanda toplumsal bir yanılgının, sürekli değişen bir hayaletin peşindedir. Her ikisi de kendi içsel boşluklarını doldurmaya çalışırken, birisi kanunların sınırlarını zorlar, diğeri ise bu sınırları korur. Frank‘in her yeni kimliği, onun aslında ne kadar yalnız ve çaresiz olduğunu fısıldar gibidir. O, sadece parayı değil, aynı zamanda kabul edilmeyi ve hiç sahip olamadığı bir aile sıcaklığını kovalar. Hikaye, bu iki adamın zekice atışmalarını ve tuhaf bağlarını, toplumsal baskıların gölgesinde işler. Her soygun, her kaçış, aslında bir iç hesaplaşmanın dışavurumudur.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

İşin aslına bakarsak, Steven Spielberg gibi bir ustanın elinden çıkan bir yapım için beklentiler her daim yüksektir ve bu film, o beklentileri çoğu zaman karşılar. Spielberg, sadece bir dolandırıcının hikayesini anlatmakla kalmıyor; aynı zamanda 1960’ların o pırıltılı ama derinde boşluğu barındıran tüketim çılgınlığını, aile kurumunun çözülüşünü ve kimlik arayışının getirdiği savrulmaları resmediyor. Kameranın arkasındaki asıl niyeti düşündüğümüzde, yönetmenin, toplumun birey üzerindeki etkisini, adaptasyon yeteneğinin bazen ne denli yıkıcı sonuçlar doğurabileceğini ince bir ironiyle sunduğunu görürüz. Leonardo DiCaprio, genç Frank Abagnale Jr. rolünde, çocuksu yüz ifadesinin arkasına sakladığı kurnazlığı ve çaresizliği ustaca yansıtıyor ki, karakterin her kaçışında hayranlık uyandırıyor ve derin bir acıma hissettiriyor. Mimiklerinin altındaki o gizli mesajlar, yalan söylerken bile bir tür dürüstlük barındırıyor. Tom Hanks ise Carl Hanratty olarak, sıradan bir FBI ajanının kararlılığını ve insancıl yönlerini, Frank‘e duyduğu tuhaf baba figürüvari takıntıyı inandırıcı bir şekilde sergiliyor. Christopher Walken ve Martin Sheen gibi isimlerin etkili rolleri de filmin atmosferine katkı sunuyor. Gelelim o meşhur puana; 7.977’lik IMDb puanı, bu filmin geniş kitlelerce takdir edildiğinin bir göstergesi. Ancak bu, sadece yüzeysel bir başarı değil. Film, hızlı temposuna rağmen, karakterlerin psikolojisine ve dönemin sosyo-kültürel yapısına dair düşündürücü katmanlar sunuyor. Dolayısıyla, bu puanın hak edilmiş bir başarı olduğunu söylemek, benim gibi bir “sinema dedektifi” için bile zor değil. Her ne kadar hikaye bize “kim olduğunu biliyorum” der gibi dursa da, aslında hepimizden bir parça “kim olmak isterdik” sorusunu fısıldıyor.

Bu Filmi Kimler İzlemeli?

Peki, bu kimlikler labirentinde kaybolmayı kimler göze almalı? Eğer zekice kurgulanmış bir kovalamacadan öte, insan ruhunun derinliklerine inen, “Neden?” sorusunu sürekli aklının bir köşesinde taşıyanlardansanız, bu film tam size göre. Bu yapım, sadece eğlence peşinde olan, olay örgüsünün yüzeyselliğinde boğulmak isteyenler için değil. Hayır, “Sıkıysa Yakala”, toplumun bireyi nasıl şekillendirdiğini, sahte kimliklerin ardında yatan gerçek çığlıkları merak edenlerin dikkatini çekecek. Belki de kendi hayatında bir şeylerden kaçan, geçmişin hayaletleriyle yüzleşemeyenler bu filmde kendilerinden bir parça bulacaktır. Aile kavramının önemini, baba-oğul ilişkisinin karmaşıklığını ve yalnızlığın farklı maskelerini sorgulayanlar için bir ziyafet sunuyor. Ama eğer ağır dramlardan, psikolojik derinliklerden ve karakterlerin iç dünyasındaki bu karmaşık katmanlardan ziyade, sadece “iyi adam kötü adamı yakalasın” mantığında ilerleyen basit hikayelere meyilliyseniz, bu filmin atmosferi size biraz ağır gelebilir, hatta bir noktada sıkıcı bile bulunabilir. Unutmayın, bazı filmler sadece izlenmez, onlar sorgulanır ve üzerine düşünülür. Bu film de tam olarak öyle.