Son Umut

Son Umut (The Water Diviner 2014), toprağın altına gömülen sadece bedenler değilmiş gibi, kaybolan bir neslin peşinden giden bir babanın hikayesini anlatıyor. Bir adamın, binlerce kilometre öteden, evlatlarının akıbetini öğrenmek için Çanakkale’nin rüzgarlı siperlerine gelmesi, sinemanın en saf duygularından birini besliyor: Umut. Birçok kişi için savaş bittiğinde her şey biter, ancak Joshua Connor için asıl mücadele, silahlar sustuğunda başlıyor. Eğer zihninizde savaşın sadece kurşunlardan ve stratejilerden ibaret olmadığını, asıl yıkımın geride kalanların kalbinde yaşandığını hissediyorsanız, Son Umut izle aramasıyla karşınıza çıkan bu yapım, sizi bir babanın vicdan azabı ve sevgisiyle baş başa bırakacak. Film, sadece bir arayış hikayesi değil, aynı zamanda iki düşman halkın acıda nasıl birleşebildiğinin de kanıtı gibi duruyor. Joshua’nın kendi topraklarında su bulmak için kullandığı o sezgisel yetenek, bu kez Anadolu’nun kavruk topraklarında evlatlarının izini bulmak için devreye giriyor. Bu yolculuk, izleyiciyi hem hüzünlendiriyor hem de insanlığın ortak paydasına dair düşündürüyor.

Son Umut Konusu

Hikaye, 1919 yılında, yani Büyük Savaş’ın bitiminden birkaç yıl sonra başlıyor. Avustralyalı bir çiftçi olan Joshua Connor, Çanakkale Savaşı’nda kaybolan üç oğlunun akıbetini öğrenmekten başka bir gayesi kalmamış bir adamdır. Karısının acısıyla kavrulurken, ona verdiği sözü tutmak adına yola çıkar. Connor, su bulma yeteneği olan, toprağın altındaki saklı pınarları sezen bir su falcısıdır. Ancak bu kez toprağın altında aradığı şey yaşam veren su değil, canını veren evlatlarının kemikleridir. İstanbul’a vardığında, savaşın yorgun düşürdüğü bir imparatorluğun kalıntılarıyla karşılaşır. İşgal altındaki bir şehirde, bürokrasinin ve askeri engellerin arasında kendine bir yol açmaya çalışır. Connor’ın yolu, Gelibolu’da eski düşmanları olan Türk subaylarıyla kesişir. Savaşın diğer tarafında yer alan bu adamlar, aslında Connor ile aynı acıları paylaşan, kendi kayıplarının yasını tutan insanlardır. Film, Connor’ın Gelibolu’nun o hüzünlü sessizliğinde oğullarını ararken, yerel halkla ve özellikle kendisini misafir eden bir pansiyon sahibiyle kurduğu bağ üzerinden ilerliyor. Olaylar geliştikçe, Connor’ın sadece oğullarını değil, kendi ruhunu da iyileştirmeye çalıştığı bir sürece tanık oluyoruz. Savaşın tozunun dumanının dağıldığı o topraklarda, eski düşmanların nasıl yol arkadaşına dönüştüğünü görmek, izleyiciyi derin bir sorgulamaya itiyor. Özellikle Connor’ın siperlerin arasında dolaşırken hissettiği o ağır atmosfer, savaşın anlamsızlığını bir kez daha gözler önüne seriyor. Karakterin içsel çatışmaları ve çevresindeki insanların direnci, hikayeyi sıradan bir arayışın çok ötesine taşıyor.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Bir oyuncunun ilk yönetmenlik denemesi genellikle temkinli yaklaşılan bir durumdur, ancak Russell Crowe bu yükün altından kalkmayı bilmiş. Filmin en büyük başarısı, savaşın kazananı olmadığını her iki tarafın perspektifinden de dürüstçe verebilmesi. IMDb üzerindeki 6.8 puanı, belki de bazı Hollywood aksiyonu bekleyen kitleyi hayal kırıklığına uğratmasından kaynaklanıyor olabilir; çünkü bu film bir kahramanlık destanı değil, bir yas tutma biçimi. Russell Crowe, canlandırdığı karakterin içsel acısını o kadar sade ve gösterişsiz veriyor ki, izlerken o kederin ağırlığını omzunuzda hissediyorsunuz. Türk oyuncuların varlığı ise filme sadece yerellik katmıyor, aynı zamanda hikayenin ruhunu da güçlendiriyor. Özellikle Yılmaz Erdoğan, canlandırdığı Binbaşı Hasan karakteriyle filmin en sağlam dayanak noktalarından birini oluşturuyor. Bir askerin hem otoritesini hem de yorgunluğunu bu kadar doğal bir şekilde yansıtması takdire şayan. Cem Yılmaz ise bildiğimiz komedi kimliğinin tamamen dışına çıkarak, savaşın içinden geçmiş, sert ama vicdanlı bir figür olan Cemal karakterine hayat veriyor. Bu iki ismin kimyası, filmin Türk izleyicisi için çok daha özel bir yere sahip olmasını sağlıyor. Olga Kurylenko ise hikayeye daha yumuşak ve duygusal bir ton katarken, Jai Courtney savaşın askeri yüzünü temsil ediyor. Filmin çekimlerindeki o sarımtırak, tozlu tonlar, Anadolu’nun o dönemki yoksulluğunu ve savaş sonrası bitkinliğini yansıtıyor. Bazı sahnelerde tempo biraz düşse de, karakterlerin birbirine ısınma süreci ve aralarındaki o sessiz anlaşma, bu yavaşlığı telafi ediyor. Filmin bütününe baktığımızda, teknik bir mükemmellikten ziyade, kalbi olan bir iş görüyoruz. Duyguların bu kadar ön planda olduğu bir yapımda, ufak tefek kurgu hataları veya hız sorunları görmezden gelinebiliyor. Eğer bir filmden beklentiniz sizi patlamalarla koltuğa çivilemesi değil de, boğazınızda bir düğüm bırakmasıysa, bu yapım beklentinizi fazlasıyla karşılayacaktır. Hikayenin gerçekçiliği, karakterlerin karton figürler olmaması ve her birinin kendine has bir geçmişinin hissedilmesi, filmi izlenmeye değer kılan unsurlardan biri olarak öne çıkıyor.

Bu Yapımı Kimler İzlemeli?

Bu film, tarihin tozlu sayfalarında kaybolmuş bireysel trajedilere ilgi duyanlar için biçilmiş kaftan. Savaşın sadece cepheden ibaret olmadığını, evlatlarını bekleyen babaların, kocasını kaybetmiş kadınların ve babasız büyüyen çocukların dünyasında neler olup bittiğini anlamak isteyenler bu hikayede kendinden bir şeyler bulacaktır. Özellikle \”öteki\” kavramının ne kadar boş olduğunu, aslında hepimizin aynı evrensel acıları yaşadığını görmek isteyenlere bu yapımı öneririm. Eğer sadece kazananın yüceltildiği, kaybedenin ise yok sayıldığı o klasik savaş filmlerinden sıkıldıysanız, Son Umut size çok daha insani bir bakış açısı sunacak. Kendi coğrafyamızın hikayesini, dışarıdan bir gözün ama samimi bir kalbin kadrajından izlemek isteyenler için de oldukça ilginç bir deneyim olacaktır. Babalık duygusunun sınırlarını, sadakati ve bağışlamanın gücünü merak eden herkesin bu yapıma bir şans vermesi gerekiyor. Sadece bir tarih anlatısı değil, her dönemde geçerliliğini koruyan bir insanlık dersi bu. Sakin bir tempoda, derinlemesine bir karakter incelemesi ve empati yüklü bir yol hikayesi arayanlar, bu filmin sonunda kendilerini biraz daha olgunlaşmış hissedeceklerdir. Zamanın ötesinde, insan olmanın getirdiği o ağır yükü ve o yükü hafifleten tek şeyin sevgi olduğunu hatırlatan bu film, arşivinizde özel bir yer edinebilir. Kısacası, kalbiyle düşünen ve hisseden her izleyici, Connor’ın bu zorlu yolculuğuna eşlik etmekten pişman olmayacaktır.