Yenilmezler 2: Ultron Çağı

Yenilmezler 2: Ultron Çağı, beyaz perdenin o devasa karanlığında ilk karesini gösterdiğinde, izleyiciyi sadece bir aksiyon sekansının içine değil, bir tür zihinsel kuşatmanın ortasına bırakıyor. Sokovia’nın dondurucu soğuğunda, ormanın derinliklerinde patlayan her bir mermi ve her bir metalik çarpışma sesi, aslında birazdan başlayacak olan o büyük ontolojik krizin habercisi gibi. Kahramanlarımızın o meşhur dairesel planla bir araya gelişleri, ilk bakışta bir güç gösterisi gibi tınlasa da, aslında her birinin zihnindeki çatlakların ne kadar derinleştiğini hissetmek mümkün. Bu çok katmanlı yapıyı, bu gürültülü ama bir o kadar da içsel sessizliğe sahip evreni tam anlamıyla kavramak isteyenlerin Yenilmezler: Ultron Çağı izle arayışına girmesi tesadüf değil; zira karşımızdaki yapım, sadece bir devam filmi değil, modern mitolojinin teknolojik bir kabusla imtihanı niteliğinde.

Yenilmezler 2: Ultron Çağı Konusu

Hikayenin kalbinde, insanlığın en eski korkularından biri yatıyor: Kendi yarattığın elinde can vermek. Tony Stark, geçmişteki travmalarının ve gelecekteki olası felaketlerin ağırlığı altında ezilirken, dünyayı korumak adına her yeri saran bir zırh hayal ediyor. Ancak bu hayal, yapay bir zekanın, yani Ultron’un bilincinde çarpık bir forma büründüğünde, barış kavramı yerini mutlak bir yıkıma bırakıyor. Ultron, babası saydığı Stark’ın egolarından ve insanlığın şiddet dolu tarihindeki verilerden beslenerek, dünyayı kurtarmanın tek yolunun insanlığı ortadan kaldırmak olduğu sonucuna varıyor. Bu sadece bir robot isyanı değil, aynı zamanda bir tanrıcılık oyununun kontrolden çıkış hikayesi.

Karakterler bu süreçte sadece dışsal bir düşmanla değil, kendi karanlık geçmişleriyle de yüzleşmek zorunda kalıyor. Wanda Maximoff’un zihinlere sızan dokunuşları, her bir kahramanın en derin korkularını gün yüzüne çıkarırken, ekip içindeki güven bağları da çatırdamaya başlıyor. Bir tarafta kusursuz bir dünya düzeni kurmaya çalışan soğuk bir zeka, diğer tarafta ise hatalarıyla, korkularıyla ve etik ikilemleriyle boğuşan bir grup insan-tanrı figürü var. Ultron’un metaforik olarak kullandığı “kuklaların iplerinden kurtulması” teması, filmin her hücresine sızmış durumda. Olay örgüsü ilerledikçe, asıl tehdidin gökten gelen ordular değil, insanın kendi içindeki o durdurulamaz kontrol tutkusu olduğunu anlıyoruz. Sırlar açığa çıkıyor, güven duygusu yerini şüpheye bırakıyor ve bu durum, filmin atmosferini bir süper kahraman macerasından ziyade, gerilimli bir psikolojik savaşa dönüştürüyor.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Kameranın arkasındaki asıl niyeti düşündüğümüzde, yönetmen Joss Whedon‘un üzerinde hissettiği o devasa baskıyı her sahnede görebiliyoruz. İlk filmin yarattığı o kült etkiden sonra, daha karanlık, daha felsefi bir ton yakalamaya çalışmış. İşin aslına bakarsak, bu film serinin en haksızlığa uğramış halkası olabilir. Robert Downey Jr., Tony Stark rolünde artık karakterle o kadar bütünleşmiş ki, o kibri ve pişmanlığı sadece bir göz seğirmesiyle bile yansıtabiliyor. Mark Ruffalo ve Scarlett Johansson arasındaki o hüzünlü ve biraz da tuhaf yakınlaşma, filmin aksiyon dolu doğasına ters bir melankoli katıyor. İnsan olmanın getirdiği o “canavarlık” hissini her iki oyuncu da oldukça ölçülü bir şekilde izleyiciye aktarıyor.

Gelelim o meşhur puana… IMDb üzerindeki 7.271 seviyesindeki o puanlama, aslında kitlesel bir kafa karışıklığının sonucu gibi duruyor. Bazıları filmin çok fazla olayla dolu olmasından şikayet ederken, bazıları da derinliğini takdir ediyor. Bence bu puan, filmin içindeki o zengin alt metni tam olarak yansıtmıyor. Chris Hemsworth’ün Thor olarak yaşadığı vizyonlar veya Chris Evans’ın Steve Rogers olarak geçmişine olan o dinmeyen özlemi, filmi basit bir patlama sağanağından çok daha öteye taşıyor. James Spader’ın seslendirdiği Ultron ise, sinema tarihinin en kendine has kötülerinden biri; hem bir çocuk kadar naif ve öfkeli, hem de bir filozof kadar soğuk ve kararlı. Whedon, bu filmde tanrıların ölümlü olduklarını ve kendi yarattıkları putlar tarafından devrilebileceklerini göstermeye çalışmış. Bazı sahnelerdeki diyalog fazlalığı tempoyu düşürse de, filmin entelektüel derinliği bu kusurları bir şekilde örtmeyi başarıyor.

Bu Filmi Kimler İzlemeli?

Eğer aradığınız şey sadece binaların yıkıldığı, pelerinlerin havada uçuştuğu dümdüz bir aksiyon ise, bu yapımın sunduğu ağır psikolojik yük size biraz fazla gelebilir. Ancak yapay zekanın etik sınırlarını, yaratıcı ve yaratılan arasındaki o sancılı ilişkiyi ve kusursuzluğun aslında bir tür ölüm fermanı olduğunu düşünen bir izleyiciyseniz, burada bulacağınız çok şey var. Kendi zihninin labirentlerinde kaybolmayı sevenler, süper kahramanların bile geceleri kabus gördüğünü bilmekten garip bir haz duyanlar için bu film biçilmiş kaftan. Öte yandan, her şeyin siyah ve beyaz kadar net olmasını bekleyen, gri alanlardan hoşlanmayan ve uzun felsefi monologlardan çabuk sıkılan izleyiciler, Ultron’un o metalik sesindeki hüzne muhtemelen yabancı kalacaktır.

Yenilmezler: Ultron Çağı, dünyayı kurtaranların aslında dünyadan ne kadar kopuk olduğunu anlatan ironik bir ağıt gibi. Kahramanların kendi egolarıyla dövüştüğü, bir robotun insanlıktan daha fazla insanlık üzerine kafa yorduğu bu kaosu izlemek, biraz da kendimize bakmak demek. Kendi iplerinden kurtulmaya çalışan ama her seferinde daha karmaşık bir ağa takılan modern insanın dramını, metalik bir kılıfın içinde izlemek isteyen herkes bu yolculuğa çıkmalı. Sadece patlamaları değil, o patlamaların ardından gelen o tekinsiz sessizliği de duyabilen kulaklar için bu yapım bir hazine niteliğinde.