Aşk Her Yerde

Aşk Her Yerde (Love Actually 2003), duyguların en yalın ve en kaotik halini tek bir potada eriten, sinema tarihinin en kalabalık ve en samimi anlatılarından biri olarak karşımızda duruyor. Bir film arayışına girip Aşk Her Yerde izle diyerek bu hikayeye dahil olduğunuzda, karşınıza çıkan şey sadece pembe bir masal değil, hayatın tam ortasından kopup gelmiş hayal kırıklıkları, yeni başlangıçlar ve bazen de hüzünlü vedalar oluyor. Türünün klasik örneklerinden ayrıldığı nokta, tek bir çifte odaklanmak yerine Londra\u2019nın o gri ama sıcak atmosferinde on farklı hikayeyi aynı ritimle dans ettirebilmesinde yatıyor. Bu film, her bir karakterin kalbindeki sızıyı veya heyecanı izleyiciye ulaştırırken, insanı yormayan ama derinden yakalayan bir senaryo matematiğiyle ilerliyor. Birbirine pamuk ipliğiyle bağlı hayatların kesişim noktası olan o meşhur havaalanı sahnesiyle açılan yapım, sevginin aslında her yerde, her an mevcut olduğunu fısıldıyor. Hikaye anlatıcılığı açısından oldukça riskli bir yöntem olan çoklu karakter yapısı, burada sanki dev bir yapbozun parçaları gibi tıkır tıkır işleyerek izleyiciyi içine alıyor. Karakterlerin her biri, aşkın farklı bir evresini temsil ederken, bizler de kendi hayatımızdan izler bulmakta hiç zorlanmıyoruz.

Aşk Her Yerde Konusu

Film, Noel\u2019e beş hafta kala başlayan ve bu süreçte dallanıp budaklanan on farklı hayat hikayesini merkeze alıyor. İngiltere Başbakanı\u2019nın yeni görevine başlamasıyla beraber çalışanlarından birine duyduğu imkansız görünen ilgiyle başlayan süreç, aslında buzdağının sadece görünen kısmı. Diğer tarafta, karısını yeni kaybetmiş bir üvey babanın, annesinin yasını tutan küçük oğluyla iletişim kurma çabası ve çocuğun okulundaki bir kıza duyduğu ilk aşkın masumiyeti işleniyor. Bir yazarın, kalbinin kırılması üzerine gittiği Fransa\u2019da dilini bile bilmediği bir kadına kapılması, dil engelinin duyguların önüne geçemeyeceğini gösteren en saf anlardan birini sunuyor. Ancak her hikaye bu kadar toz pembe ilerlemiyor. Yıllardır evli olan bir kadının, kocasının masasında bulduğu bir kolyenin aslında kendisine ait olmadığını fark etmesiyle yaşadığı o sessiz yıkım, filmin en ağır ve gerçekçi damarlarından birini oluşturuyor. Bir rock yıldızının yıllar sonra gelen başarısının ardındaki sadakati, bir ofis çalışanının gizli hayranlığını ve iki dublörün setteki utangaç yakınlaşmasını da bu geniş yelpazeye eklediğimizde, karşımıza hayatın kendisi çıkıyor. Bu karakterlerin yolları bazen bir okul gösterisinde, bazen de bir sokak köşesinde sessizce kesişiyor. Olaylar ilerledikçe, her karakterin motivasyonu daha netleşiyor ve izleyici bu koca kalabalığın içinde kimsenin aslında yalnız olmadığını anlıyor. Çatışmalar, beklentiler ve o büyük gün geldiğinde patlak veren duygusal patlamalar, filmin iskeletini sağlam bir şekilde ayakta tutuyor.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Yönetmen koltuğunda oturan Richard Curtis, türün dinamiklerini öyle iyi biliyor ki, seyirciyi nerede güldürüp nerede ağlatacağını bir cerrah titizliğiyle belirlemiş. Filmin oyuncu kadrosu ise tam anlamıyla bir yıldızlar geçidi. Hugh Grant, o bildiğimiz karizmatik ve hafif sakar tavrıyla başbakan rolünde harikalar yaratırken, Emma Thompson\u2019ın mutfakta tek başına kaldığı o sahne, oyunculuk dersi olarak okutulabilecek kadar derin bir hüzün barındırıyor. Alan Rickman, karmaşık duygular içindeki aile babası rolünde her zamanki ağırlığını koyarken, Liam Neeson baba-oğul ilişkisinin o naif tarafını başarıyla yansıtıyor. Martine McCutcheon ise doğal enerjisiyle hikayeye taze bir nefes katıyor. Filmin müzikleri, sahnelerin duygusal yoğunluğunu ikiye katlayan bir unsur olarak öne çıkıyor; her parça sanki o anki karakterin ruh halini dışa vurmak için seçilmiş. Lakin eleştirel bir gözle bakmak gerekirse, on farklı hikayeyi aynı sürede eritme çabası bazı karakterlerin derinliğinin biraz yüzeysel kalmasına neden olmuş. Özellikle Amerika\u2019ya giden gencin hikayesi, filmin genelindeki o samimi ve ayakları yere basan havayla pek uyuşmuyor, fazla karikatürize kalıyor. Yine de bu durum, filmin bütününe yayılan o kolektif ruhu zedelemeye yetmiyor. IMDb puanı olan 7.1, bu tarz geniş kitlelere hitap eden bir romantik dram için oldukça makul görünse de, filmin yarattığı kültürel etki ve her yıl yeniden izlenme potansiyeli bu rakamların çok üzerinde bir yerde konumlanıyor. Bazı kurgu hataları ve tesadüflerin zorlamalığına rağmen, karakterlerin samimiyeti tüm bu pürüzleri örtmeyi başarıyor. Curtis, romantik komedi türünü klişelerden tamamen kurtaramasa da, o klişeleri en insancıl haliyle ambalajlayıp bize sunuyor.

Bu Yapımı Kimler İzlemeli?

Hayatın sadece siyah ve beyazdan ibaret olmadığını, her sonun yeni bir başlangıç doğurduğunu hissetmek isteyen herkes bu filmi mutlaka listesine almalı. Özellikle çoklu anlatı yapısını seven, farklı hayatların gizli bağlarla birbirine bağlanmasından keyif alan izleyiciler için bu yapım bir altın madeni niteliğinde. Melankoliyi seviyor ama günün sonunda umuda tutunmak istiyorsanız, karakterlerin yaşadığı o küçük ama anlamlı zaferler size iyi gelecektir. Modern şehir hayatının yalnızlaştırdığı bireylerin, aslında birer selamla veya cesur bir adımla nasıl değişebileceğini görmek isteyenler için de ilham verici bir tarafı var. Öte yandan, sadece tek bir ana karaktere odaklanan, lineer ve karmaşık olmayan hikaye akışlarını tercih edenler bu yapımdan biraz yorulabilir. Aşkın sadece toz pembe tarafını görmek isteyenler için bazı sahnelerdeki gerçekçi acılar rahatsız edici olabilir. Eğer çok fazla karakterin olduğu, hikayeden hikayeye atlayan filmler dikkatinizi dağıtıyorsa, bu geniş kadro size kalabalık gelebilir. Ancak samimi bir oyunculuk, kaliteli bir reji ve insan ruhuna dokunan bir atmosfer arayanlar için bu film, yıllar geçse de eskimeyecek bir sığınak.