Joker 2: İkili Delilik

Joker 2: İkili Delilik (2024), ilk filmin bıraktığı o ağır, isli ve kaotik atmosferden sonra bizi bambaşka bir rüya ama aynı zamanda bir kabus dünyasına davet ediyor. Joker 2: İkili Delilik izle arayışına girenlerin karşısına çıkacak olan bu yapım, klasik bir devam filmi olma kolaylığına kaçmak yerine, izleyicinin beklentilerini resmen bir kenara fırlatıp kendi kurallarını koyuyor. Arthur Fleck’in zihnindeki gürültü bu sefer sadece silah sesleriyle değil, melodiye dönüşen hezeyanlarla yankılanıyor. Çizgi roman dünyasının en ikonik kötü adamlarından birini, zayıf, kırılgan ve hatta bir noktada acınası bir adam olarak görmek, alışılagelmiş süper kahraman ya da süper kötü anlatılarını kökünden sarsıyor. Yönetmen koltuğundaki isim, bizi Gotham’ın sokaklarından ziyade Arthur’un zihninin içine, oradaki o daracık ve karanlık hücrelere hapsediyor. Bu film, bir kahramanlık veya kötü adamın yükseliş hikayesi değil; daha ziyade bir adamın kendi yıkıntılarının arasında kayboluşunun trajik bir senfonisi olarak karşımıza çıkıyor. İlk filmdeki o toplumsal isyan ateşi, yerini bir mahkeme salonunun soğuk duvarlarına ve zihinsel bir hapishaneye bırakmış durumda.

Joker 2: İkili Delilik Konusu

Arthur Fleck, Gotham şehrini birbirine kattıktan ve o ünlü televizyon yayınındaki kanlı eyleminden sonra Arkham Eyalet Hastanesi’ne kapatılmıştır. Arthur artık sadece fiziksel bir mahkum değil, aynı zamanda toplumun ona yüklediği Joker kimliği ile kendi silik varlığı arasında sıkışmış bir adamdır. Olaylar, Arthur’un hastanede geçirdiği tekdüze ve gri günlerin arasından sıyrılan bir ışık hüzmesiyle, yani Harleen Quinzel ile tanışmasıyla başlar. Ancak bu tanışma, bildiğimiz Harley Quinn ve Joker aşkından çok daha hastalıklı, manipülatif ve müzikal bir düzlemde ilerler. Arthur’un içindeki o bastırılmış müzik, Harleen’in varlığıyla birlikte gün yüzüne çıkar ve ikili, dış dünyadan tamamen kopuk, sadece kendi ritimleriyle dans ettikleri bir delilik ortaklığına adım atar. Arthur bir yandan işlediği suçlar yüzünden idamla yargılanırken, diğer yandan kendi içindeki iki farklı kimlikle, yani zavallı Arthur ve devrimci Joker ile yüzleşmek zorunda kalır. Mahkeme süreci boyunca gerçek dünya ile hayal dünyası arasındaki çizgi giderek bulanıklaşır. Yan karakterlerin, gardiyanların ve avukatların bu süreçteki etkileri, Arthur’un dış dünyayla olan son bağlarını da birer birer koparırken, hikaye bizi sadece bir suçlunun yargılanmasına değil, bir ruhun parçalanmasına şahitlik etmeye zorlar.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Yönetmen Todd Phillips, bu filmle aslında çok büyük bir risk almış ve seyircinin “daha fazla kaos, daha fazla isyan” talebine, “daha fazla melankoli ve müzik” ile cevap vermiş. Başrolde Joaquin Phoenix, yine o kemikleri sayılan vücudu ve her hücresinden acı akan yüz ifadesiyle muazzam bir iş çıkarıyor; Arthur’un o titreyen sesini ve çaresizliğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Ona eşlik eden Lady Gaga, bir partnerden ziyade Arthur’un deliliğini besleyen bir katalizör görevi görüyor. Şarkı söylediği anlardaki o tekinsiz hava, filmin müzikal türüne olan mesafeli duruşu kırmayı başarıyor. Ancak burada bir durup düşünmek lazım; 5.4 gibi oldukça düşük kalan IMDb puanı, filmin kalitesizliğinden ziyade, kitlenin beklediği o Joker efsanesinin yerle bir edilmesine duyulan bir tepki gibi duruyor. Film, tempo konusunda ciddi sıkıntılar yaşıyor. Özellikle mahkeme sahneleri ve uzun müzikal sekanslar, bir noktadan sonra hikayenin akışını baltalıyor. Brendan Gleeson ve Catherine Keener gibi dev isimler kadroda yer alsa da, senaryo onları bazen sadece arka plan süsü olarak kullanıyor. Teknik açıdan kamera açıları ve renk paleti harika olsa da, senaryo matematiği ilk filmdeki o vurucu etkiden uzak kalmış. Arthur’un sürekli bir kurban rolünde hapsolması, karakterin gelişimini durdurup onu bir kısırdöngüye sokuyor. Zazie Beetz gibi eski karakterlerin hikayeye dahil edilme biçimi ise biraz zorlama hissettiriyor.

Bu Yapımı Kimler İzlemeli?

Eğer bir süper kahraman filmi dinamiği, bol patlamalı aksiyon sahneleri veya Joker’in Gotham’ı dize getirdiği o eski kaos dolu günleri bekliyorsanız, bu film sizi hayal kırıklığına uğratacaktır. Bu yapım, daha çok bir karakter etüdü izlemek isteyen, insan psikolojisinin en karanlık ve en yalnız köşelerini merak edenlere hitap ediyor. Müzikallerden nefret eden bir izleyiciyseniz, filmin yarısından fazlasının bu türde ilerlediğini bilerek koltuğa oturmanızda fayda var. Ancak melodilerin duyguları ifade etmek için bir araç olarak kullanıldığı, sanatsal yönü ağır basan dramaları seviyorsanız, Arthur’un bu son dansı sizin için anlamlı olabilir. Özellikle Joaquin Phoenix hayranları için oyuncunun sergilediği fiziksel performans yine ders niteliğinde. Klasik Joker imajının yıkılmasından rahatsız olmayacak, riskli ve farklı denemelere açık olan sinemaseverler bu melankolik yolculuğa şans vermeli. Yine de uyaralım; film bittiğinde içinizde bir ferahlık değil, ağır bir hüzün ve kafa karışıklığı kalacak. Bu, kitlelerin değil, yalnızların ve anlaşılmayanların filmi olmaya çalışırken kendi içinde de bir miktar yalnızlaşmış bir yapım.