Küp 2: Hiperküp

Küp 2: Hiperküp, orijinal adıyla Cube 2: Hypercube, türünün en tuhaf örneklerinden biri olarak karşımızda duruyor. Eğer bir devam filminin ilk yapımın başarısını sadece kopyalamasını bekliyorsanız, burada büyük bir yanılgıya düşeceğinizi en baştan söylemem gerekiyor. İlk filmin o paslı, kanlı ve mekanik atmosferi bu kez yerini tamamen bembeyaz, steril ve her köşesinden ışık fışkıran dijital bir hapishaneye bırakıyor. Arama motorlarında Küp 2: Hiperküp izle sorgusunu yapanların büyük çoğunluğu, o eski klostrofobik hissin peşinde olsa da, bu yapım izleyiciyi daha çok matematiksel bir paradoksun içine hapsediyor. Yönetmen Andrzej Sekula, ilk filmin o somut ve fiziksel tehditlerini bir kenara itip, kuantum fiziğinin karmaşasını ve dördüncü boyutun akıl dışı kurallarını merkeze almayı tercih etmiş. Bu tercih, filmi bir hayatta kalma savaşından ziyade, anlamlandırılamayan bir kozmik kaosun içinde savrulma hikayesine dönüştürüyor. Pragmatik bir perspektifle yaklaştığımızda, filmin o iki saatinizi gerçekten alıp alamayacağı sorusu, sizin bilim kurgudaki ‘soyutluk’ seviyesine ne kadar tolerans gösterdiğinizle doğrudan alakalı.

Küp 2: Hiperküp Konusu

Birbirini daha önce hiç görmemiş sekiz kişi, gözlerini açtıklarında kendilerini her yanı kapılarla çevrili, sekizgen bir küp odanın içinde bulurlar. Burası ilk bakışta sadece temiz bir kutu gibi görünse de, aslında gerçeklik algısını yerle bir eden devasa bir Hiperküp düzeneğidir. Karakterler odadan odaya geçmeye başladıkça, sadece mekanın değil, zamanın ve yerçekiminin de her kapının ardında farklı bir kurala göre işlediğini fark ederler. İçerideki kitle oldukça heterojen; bir psikoterapist, bir asker, bir teknoloji uzmanı, bir hukukçu ve kör bir genç kız gibi farklı yeteneklere sahip insanlar bir araya gelmiş durumda. Ancak bu kez düşman sadece odalardaki ölümcül tuzaklar değil, bizzat fiziğin kendisidir. Bir odada zaman normalden bin kat hızlı akarken, diğerinde yerçekimi tavana doğru çekmektedir. Karakterler bu kaotik yapının içinde hayatta kalmak için ortak bir zemin bulmaya çalışırken, aralarındaki güven ilişkisi de tıpkı küpün içindeki zaman algısı gibi parçalanmaya başlar. Her geçen dakika, dışarıdaki dünyanın bu deneyi neden yaptığına dair sırlar açığa çıksa da, asıl soru şudur: Hiçliğin ortasında bir çıkış kapısı gerçekten var olabilir mi?

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

IMDb puanı olan 5.5, bu yapımın neden bir kitleyi ikiye böldüğünü net bir şekilde özetliyor. İlk filmin o kültleşmiş statüsünden sonra, Andrzej Sekula görsel olarak daha cesur ama teknik olarak daha zayıf bir iş ortaya koymuş. Filmin oyuncu kadrosunda yer alan Kari Matchett, Geraint Wyn Davies ve Grace Lynn Kung, içinde bulundukları durumun saçmalığını ciddiyetle yansıtmaya çalışıyorlar. Özellikle Geraint Wyn Davies‘in karakterindeki kademeli bozulma ve saldırganlaşma süreci, filmin o soğuk havasına bir nebze olsun insani bir gerilim katıyor. Diğer yanda Matthew Ferguson ve Neil Crone gibi isimler de bu labirentin içindeki diğer kurbanlar olarak rollerini tamamlıyorlar. Ancak filmin asıl sorunu, 2002 yılının o dönemine göre bile sırıtan düşük kaliteli bilgisayar efektleri. O dönemdeki teknolojik kısıtlamalar, filmin anlatmak istediği o ‘hiper’ dünyayı tam olarak yansıtmaya yetmemiş. Tuzakların çoğu fiziksel bir darbeden ziyade, parıltılı ışıklardan ve dijital bozulmalardan ibaret kaldığında, izleyicinin hissettiği o gerçek tehlike duygusu da bir miktar azalıyor. Yine de paralel zamanların aynı odada çarpışması fikri o kadar zekice ki, senaryonun bazı boşluklarını görmezden gelmenizi sağlayabiliyor. 5.5 puanlık ortalama, filmi yerin dibine sokmak için değil, onun kusurlu ama yaratıcı doğasını kabul etmek için verilmiş bir not gibi duruyor. Eğer her şeyi mantık çerçevesine oturtmaya çalışan bir izleyiciyseniz bu film sizi yorar, ancak kaosun kendi içindeki estetiğine odaklanırsanız o iki saatlik süreyi dolu dolu geçirebilirsiniz.

Bu Yapımı Kimler İzlemeli?

Bu yapım, her şeyden önce ‘kaçış odası’ konseptini bir üst seviyeye taşıyan, beyin yakan teorilerden hoşlanan izleyiciler için biçilmiş kaftan. Klasik aksiyon filmlerinin o düz mantığından sıkılan ve ‘Eğer fizik kuralları bu şekilde bükülseydi ne olurdu?’ gibi felsefi ve teknik sorulara kafa yoranların listesinde mutlaka bulunmalı. İlk filmi izleyip o evrenin ne yöne evrilebileceğini merak eden serinin hayranları, bu farklı yorumu mutlaka görmeli. Ancak yüksek prodüksiyonlu, son teknoloji efektler ve pürüzsüz bir anlatı bekleyenler için hayal kırıklığı yaratabilir. Film, daha çok düşük bütçeli bağımsız sinemanın o deneysel ruhunu taşıyor. Eğer siz de karakterlerin bir odada sıkışıp kaldığı, psikolojik gerilimin tavan yaptığı ve her adımda ‘Hangi gerçeklikteyim?’ diye sorduran o klostrofobik labirentleri seviyorsanız, bu dijital kabusu deneyimlemek isteyebilirsiniz. Saf mantık değil, saf kafa karışıklığı arayanlar için Hiperküp hala taze bir alternatif sunuyor.