Hellboy

Hellboy (Hellboy 1 2004), sadece cehennemden gelen bir yaratığın hikayesini değil, aynı zamanda toplumun kıyısında kalmış, kendini kabullendirmeye çalışan bir ruhun sessiz haykırışını anlatıyor. Bu yapım, pelerinli ve kusursuz kahramanların dünyasından çok uzakta, dumanlı, paslı ve karanlık bir atmosferin içinde geçiyor. Eğer bir aksiyon arayışındaysanız ve Hellboy izle tercihini yaptıysanız, karşınıza çıkacak olan şey sadece dövüş sahneleri değil; aynı zamanda babasına hayran, aşkına sadık ve sigara dumanı altında kendi kimliğini arayan bir figür olacaktır. Bu film, fantastik öğeleri sokağın tozuyla birleştirerek izleyiciyi daha ilk dakikadan itibaren o kasvetli ama bir o kadar da merak uyandırıcı evrenin içine çekmeyi başarıyor. Kırmızı cildi ve devasa taş eliyle bu karakter, aslında hepimizin içindeki o bazen saklamaya çalıştığımız, bazen de gururla taşıdığımız farklılıkların bir sembolü gibi duruyor. Sinema tarihinde bu kadar net bir tavrı olan ve izleyiciyle bu denli samimi bağ kurabilen karakterlerin sayısı gerçekten azdır.

Hellboy Konusu

İkinci Dünya Savaşı’nın son demlerinde, Nazilerin gizli bir ayinle dünyaya çağırdığı o küçük, kırmızı yaratık, her şeyi değiştirecek bir gücün habercisi olarak dünyaya adım atıyor. Ancak işler karanlık tarafların planladığı gibi gitmiyor ve bu minik canavar, Amerikan askerleri ve profesör Broom tarafından bulunarak koruma altına alınıyor. Profesör, onu bir canavar gibi değil, bir evlat gibi yetiştirerek ona vicdanı ve insanlığı aşılıyor. Yıllar geçip Hellboy büyüdüğünde, gizli bir hükümet biriminde dünyayı diğer paranormal tehditlerden koruyan bir dedektife dönüşüyor. Ancak onu bu dünyaya çağıran Rasputin’in ölmemiş olması ve Hellboy’u kendi karanlık kaderine, yani kıyameti getirme görevine geri çağırmasıyla olaylar sarsıcı bir hal alıyor. Bir yanda babasının ona öğrettiği değerler, diğer yanda ise genlerinde taşıdığı yıkım arzusu arasında kalan karakter, sevdiği kadını ve dünyayı korumak için kendi varlığıyla büyük bir savaşa giriyor. Hikaye, sadece bir canavar avını değil, aynı zamanda bir adamın kendi özgür iradesiyle kim olmayı seçtiğini odak noktasına alarak derinleşiyor. Bu noktada çatışma sadece fiziksel değil, tamamen ruhsal bir boyuta taşınıyor ve izleyiciyi bir sonraki adımın ne olacağı konusunda sürekli bir merak içinde bırakıyor.

Beklentileri Karşılıyor mu? (Editörün Yorumu)

Bu filmi izlerken fark edilen en temel şey, yönetmen koltuğundaki Guillermo del Toro dokunuşunun ne kadar belirgin olduğudur. Kendisi, yaratıklara ve karanlık masallara olan tutkusunu bu yapıma öyle bir işlemiş ki, filmdeki her canavar, her gölge ve her dekor sanki kendi dilinde konuşuyor. CGI teknolojisinin henüz bu kadar baskın olmadığı o yıllarda, makyaj ve pratik efektlerin gücüyle yaratılan atmosfer, bugün bile çoğu modern yapımın önüne geçiyor. Ron Perlman, Hellboy rolü için sadece seçilmiş bir oyuncu değil, sanki bu karakter için dünyaya gelmiş bir isim. Ağır makyajın altında bile karakterin o bıkkın, esprili ve duygu dolu tavrını mimikleriyle izleyiciye geçirmesi büyük bir başarı. Selma Blair, ateşle imtihan edilen ama ruhu buz tutmuş karakterinde sergilediği o duru ve melankolik tavırla, filmin duygusal yükünü başarıyla sırtlanıyor. Doug Jones, balık adam kostümünün içinde sadece bedeniyle bile öyle bir zarafet sergiliyor ki, onun bilgeliği ve sakinliği ekibin en sevilen yanlarından biri oluyor. John Hurt, profesör rolünde o kadar sıcak ve babacan bir performans sergiliyor ki, karakterin üzerindeki emeğini ve sevgisini her sahnede hissedebiliyorsunuz. Rupert Evans ise hikayeye sonradan dahil olan bir ajan olarak, biz izleyicilerin bu tuhaf dünyaya alışmasını sağlayan bir göz vazifesi görüyor. 6.7 IMDb puanı, filmin kalitesinden ziyade, belki de o dönemdeki fantastik sinema algısının bir yansıması olabilir; zira bu yapım, sadece bir aksiyon filmi değil, çok katmanlı bir dram ve karakter çalışması niteliğinde. Sahneler arasındaki geçişler bazen sert olsa da ve hikayenin sonuna doğru bazı mantık boşlukları hissedilse de, yaratılan evrenin bütünlüğü bu kusurları örtmeye yetiyor. Duygusal ritmi yer yer düşse de, karakterlerin birbirleriyle olan organik bağları sizi hikayenin içinde tutmaya devam ediyor.

Bu Yapımı Kimler İzlemeli?

Eğer steril kahramanlardan, her şeyi kuralına göre yapan o tertemiz süper insanlardan yorulduysanız bu film sizin için biçilmiş kaftan. Yanlış anlaşılmanın verdiği o buruk hissi tanıyan, toplumun dışına itilmiş karakterlerle empati kurabilen ve karanlık bir atmosferin içinde sıcak bir kalp arayan herkes bu yapımda kendinden bir şeyler bulacaktır. Gotik estetiği sevenler, mitolojik öğelerin modern dünyayla çarpışmasından hoşlananlar ve sinemada el emeği göz nuru makyaj sanatının gücüne inananlar için bu film bir vaha niteliğinde. Sadece aksiyon odaklı bir seyir beklemek yerine, karakterlerin iç dünyasındaki o çelişkileri ve fedakarlıkları hissetmek isteyenlerin pişman olmayacağı bir tercih olacaktır. Bir canavarın ne kadar insan, bir insanın ise ne kadar canavar olabileceği üzerine kafa yoran izleyiciler, bu hikayenin sonunda kendilerini derin bir düşünce bulutunun içinde bulabilirler.